นับจากอดีตมาจนถึงวันนี้ฉันคิดว่าตัวเองเริ่มเข้าใจความหมายของการเดินทางของชีวิตแล้ว สิ่งต่างๆที่ผ่านมาความทุกข์ความสุขความเศร้าความเสียใจและความปวดร้าวเพียงแค่ได้พบเห็นหรือประสบกับตัวเองสิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงแค่บทเรียนของชีวิตที่เราทุกคนต่างพบเจอต้องก้าวข้ามมันไปให้ได้ บทเรียนเหล่านั้นไม่ได้มาด้วยตัวเปล่าแต่มาด้วยความรู้สึกที่เรารับรู้ถึงได้ตลอดเวลาว่าขณะนี้คืออะไรและเป็นอะไร เพียงแค่เราเรียนรู้บทเรียนและปัญหาต่างๆก็จะเริ่มเห็นเส้นทาง ทางออกแห่งแสงสว่างทางออกแห่งชีวิต ทางออกของเราเอง แต่อย่าได้ลืมที่จะจดจำสิ่งเหล่านั้นเพราะบทเรียนของชีวิตอาจจะกลับมาอีกครั้งแล้วเราก็จะทำได้เพียงแค่วนอยู่กับที่แค่นั้นเอง
เราทุกคนมีความฝันแต่จะทำได้สักกี่คนที่ไปถึงฝันที่ตัวเองปรารถนามันเป็นทั้งเรื่องที่ยากและเรื่องที่ง่ายในตัวของเราเองอยู่ที่ตัวเราหลงลืมความฝันหรือเลือกที่จะเก็บไว้ในความทรงจำแค่นั้นเองแต่กลับตรงกันข้ามกับคนที่ถึงฝั่งฝันพวกเขาไม่ลืมไม่ได้เก็บแต่พยายามทุกวิถีีทางเพื่อทำให้เป็นจริงแม้จะพบเจออุปสรรคมากมายก็ตามเพียงแคเรายืนยิ้มให้กับความฝันและอดทนก้าวเดินต่อไปทุกอย่างย่อมมีวันเป็นจริง และการตามหาความฝันนั้นต้องใช้เวลาที่อาจจะยาวนานขึ้นอยู่กับตัวเรา หากเราพร้อมที่จะสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งความฝัน นั้นเป็นเรื่องที่ดีแต่จงสู้ด้วยใจที่ซื่อตรง จงอย่าเอาความฝันของเราไปทำลายความฝันของผู้อื่น เพราะคนเราทุกคนมีคำว่า ความฝันกันทุกคน
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น